Naar Edelhütte en Ahornspitze

 Na een dagje volledige rust in het dal hervatten we onze huttentocht. Onze bestemming voor deze dag is de Edelhütte. We twijfelen nog even of we vanuit Mayrhofen het stuk naar deze op 2238 meter hoogte liggende hut zullen lopen of toch de kabelbaan zullen nemen. We kiezen voor de laatste optie. Het is ruim dertig graden in het dal en die eerste hoogtemeters zullen dan ook niet zo'n pretje zijn, verwachten we. We nemen al vroeg de kabelbaan en lopen in anderhalf uur op een druk belopen pad naar de hut. Het is een simpel tochtje en na een vroege lunch hebben we nog ruim voldoende energie om de Ahornspitze te bestijgen.

 

  

 

Ook de tocht naar de top is druk, alhoewel maar een deel van de mensen de hele beklimming naar de top maakt. Er zijn weer veel dagjesmensen die behoorlijk moeite hebben met het steile klimmen en de sneeuwvelden op het pad.

 We houden een uitgebreide fotosessie op de top wanneer de andere mensen weer zijn afgedaald. Voor de zoveelste keer is het stempelkastje niet compleet. Regelmatig ontbrak al de stempel, vandaag is er geen stempelkussen aanwezig. Met een pen probeer ik de stempel van wat inkt te voorzien om toch een stempel te kunnen zetten in ons boekje.

 Op weg terug naar de hut zien we een bijzonder tafereel van een kudde schapen dat de sneeuw opzoekt om te drinken.

 Bij de hut genieten we van de beste apfelstrudel die we deze vakantie kregen (we bestelden 's avonds nog een extra stuk, zo lekker was ie!)

We kunnen tot laat buiten op het terras zitten en genieten van de rust en de prachtige omgeving.

In de lucht zweven heel veel parapenters en we worden verrast wanneer de één na de ander naast het terras van de hut landt om te pauzeren om vervolgens rond een uur op acht weer verder te gaan.

Van Zillergründlspeicher naar Plauener Hütte

Vandaag hebben we geen geplande tocht op het programma. Monika, de pensionhoudster adviseert ons met de auto naar de Zillergrund te gaan, een prachtig dal en daarvandaan een tocht naar de Zillergründlsee en naar de Plauener Hütte te ondernemen. Via een tolweg die maar een beperkt aantal auto's per dag toelaat komen we bij het einde van de weg. Het is druk op deze zonnige zondag en het valt nog niet mee de auto ergens te parkeren. Het is ook behoorlijk warm, gelukkig hebben we onze grote rugzakken in het pension kunnen laten.

 Het stuk van de Zillergründlsee naar de hut is stiekem toch nog een redelijke klim. Niet écht ver, maar doordat die rugzak niet op mijn rug zit, word ik meteen lui, lijkt het. Bij de hut blijkt het helemaal niet druk te zijn. De meeste mensen die een dagje wandelen lopen niet veel verder dan het stuwmeer en de hut lijkt vooral in trek bij alpinisten en klimmers. We vinden het een beetje jammer dat we hier geen overnachting hebben, maar aan de andere kant is de luxe van het pension ook wel heel erg lekker!

Van de Geraerhütte naar Tuxerjochhaus

De vierde nacht van onze huttentocht zouden we in de Pfischerjochhaus doorbrengen. Het betekent dat we vanuit de Geraerhütte terug over de Alpeinerscharte moeten. We besloten er een nachtje over te slapen, maar vandaag lijkt niemand er echt veel voor te voelen nogmaals dezelfde tocht te ondernemen. We bekijken tijdens het ontbijt de kaart en kiezen uiteindelijk voor een nieuwe bestemming. We lopen via de Steinerne Lamm en de Frauenwand naar het Tuxer Joch Haus. Een tocht met veel stippeltjes maar volgens de huttenwaardin goed te doen in een uur of 4 à 5. Ook de ca. 800 meter stijgen en dalen lijkt ons geen probleem. We pakken onze rugzakken en bellen nog even naar de Pfischerjochhaus om onze reservering te annuleren wat gelukkig geen enkel probleem was. Het Tuxerjochhaus dat we belden of er nog plaats is voor de komende nacht, was minder behulpzaam, ze namen geen reserveringen meer aan voor vanavond, we moesten maar zien.

 Wanneer we buiten staan bij de hut zien we een helikopter hangen boven de hut. Een brancard met naar het blijkt een gewonde bergsporter en twee reddingswerkers hangen onder de helikopter en worden 'gedropt' bij de hut. Terwijl de gewonde man achterblijft gaat de helikopter opnieuw de lucht in met één van de reddingswerkers. We zien de helikopter hangen bij een steile rots hoger in de bergen en even later hangen drie mannen onderaan de machine. Ook zij worden gedropt, de gewonde wordt in de gelande helikopter gehesen en gaat naar het dal. We hopen dat het goed met hem zal gaan, maar zijn kameraden zien er in ieder geval ongedeerd, maar witjes uit.

 We komen er niet achter wat er precies is gebeurd en hoewel we enerzijds wel inzien dat de bergen onvoorspelbare en ongelukkige situaties kunnen opleveren, zijn we ook wel gerustgesteld door de fantastische professionele en doelgerichte bergredding.

 De weg naar de Tuxerjochhaus blijkt prachtig te zijn. De stippeltjes op de kaart betekenen vooral dat het soms niet zo duidelijk is waar het pad ligt, zeker niet waar sneeuwvelden over het pad liggen. Op de Berliner Höhenweg zijn ze zeer actief geweest met de verfstrepen, en was zelfs een duidelijke nieuwe situatie gemaakt waar sneeuw het pad liet verdwijnen. Dit pad is minder duidelijk, maar absoluut niet moeilijk.

Met de kaart erbij kunnen we de weg goed vinden en we hebben goede zin nu het vandaag weer zo meezit. 

  

 Het was jammer dat de mooie tocht eindigde in de Tuxerjochhaus. Het was druk bij deze hut die vooral een soort skihut leek met een groot terras dat helemaal achter glas zat. Daar zaten vele dagjesmensen die naar wasmiddelen roken en waarschijnlijk het weekend kozen om met de kabelbaan naar de Sommerbergalm waren gekomen en het kleine stukje naar de hut liepen. Het glas is ongetwijfeld fijn in de winter, maar wij hadden liever wat schaduw en een briesje gevonden tijdens onze lunch.

We vragen naar de mogelijkheid om te slapen in de hut. We worden echter nogal lomp en kortaf te woord gestaan. De hut zit vol. We vragen naar het noodlager. 'Ja, dat kan altijd' zegt de man met grote tegenzin. We voelen ons alles behalve welkom en we zijn het voor het eerst niet eens over wat we moeten doen. Uiteindelijk hebben we weinig zin om nog een middag en avond in de hut te blijven en wellicht in het noodlager toegelaten te worden. We besluiten naar de kabelbaan te lopen en een dag eerder dan gepland naar het dal te gaan. Gelukkig zijn we meer dan welkom om weer te logeren in het pension waar we voor onze tocht al verbleven!

De dag eindigt dus niet in het noodlager, maar in een heerlijk gedekt bed en een douche zonder douchemuntje.

  

Van Friesenberghaus via Olperhütte naar de Geraerhütte

 

Als we 's avonds in het Friesenberghaus zitten denken we nog een rustige wandeling de volgende dag in het verschiet te hebben. In plaats van via de Olperhütte af te dalen naar de Schlegeisspeicher, een groot stuwmeer, zoals de Berliner Höhenweg loopt, had ik bedacht vanuit de Olpererhütte naar de Geraerhütte te lopen. Dat zou ongeveer zes uur duren in totaal, hoeveel stijgen en dalen kon in nog niet zo goed inschatten, want ik had voor de planning alleen een oude kaart gebruikt die ik bij mijn ouders had weggegrist en nog uit de jaren zeventig of tachtig kwam. Nu zullen bergen niet zo snel veranderen, zou je denken, maar paden kunnen uiteraard wel wijzigen. Nu we met een actuele kaart naar de situatie keken, werden we toch wel een beetje zenuwachtig. Tussen de Olperhütte en de Geraerhütte ligt namelijk de Alpeinerscharte op 2959 meter. Een groot deel van het pad was op de kaart niet als streepjes, maar als stippeltjes getekend, oftewel een pad dat eigenlijk niet helemaal die naam mag hebben. Met de sneeuw die we zagen op onze tocht naar Friesenberghaus zijn we wat bezorgd over de conditie van het pad over de scharte. Touwen, pikkels, gamaschen en waterdichte handschoenen hadden we allemaal niet, zouden we zonder deze zaken ook ons pad kunnen begaan?

 We besluiten 's ochtends eerst maar eens naar de Olperhütte te lopen en daar te vragen naar advies voor ons vervolg. Het pad is eenvoudig en binnen twee uur zitten we op het terras van de hut samen met een Nederlandse familie die bewonderend, maar ook wel een beetje meewarig, naar onze bepakking kijkt. Zij drinken wat en gaan naar het stuwmeer waar hun auto staat en zijn nog wat meer onder de indruk wanneer ze begrijpen dat wij nog 'naar boven' gaan.

We vragen het personeel van de hut naar het pad over de scharte. Je vraagt je af wat ze denken. Voor deze jonge Oostenrijkers lijkt het geen probleem te zijn het pad te belopen, maar hoe Nederlanders zich zullen redden op het besneeuwde steile pad, durven ze niet helemaal te zeggen. 'Op de moeilijke stukken ligt sneeuw' is het bemoedigende antwoord. Ze raden het niet aan of af om te gaan, maar zeggen in ieder geval niet dat het zonder extra materiaal onmogelijk is.

We besluiten het maar te gaan proberen, omdraaien kan altijd nog (hoop je). We eten nog een vroege lunch en gaan op pad. 

 

We lijken al snel de enigen op het pad te zijn. De verlatenheid en onzekerheid over het verloop van ons pad maken me gespannen. Ik voel me toch wel een beetje verantwoordelijk voor het kiezen van deze route, ook al was het een unaniem besluit om de tocht te ondernemen. Na ongeveer anderhalf uur is het bijna alleen nog maar sneeuw. Gelukkig zien we nog steeds markeringen en hier en daar de voetafdrukken van voorgangers. We zitten op de goede weg, maar bij ieder sneeuwveld dat we overgekomen zijn, hoop ik wel een beetje dat het volgende stuk niet moeilijker wordt.

Het lukt ons de steile scharte te bereiken. Gespannen kijk ik naar het hoogste punt 

en vooral naar wat er achter zal liggen.

Tegen beter weten in hoop ik dat aan de andere kant een prachtig sneeuwvrij pad ligt. Uiteraard is dat niet het geval. Was de weg naar boven vooral rotsig en besneeuwd, naar beneden is het een puinhelling die continu verschuift onder onze voeten. Ik glij op een gegeven moment een paar meter naar beneden, maar weet gelukkig snel te remmen. Iedereen schrikt er wel van.

 Natuurlijk slaat het weer nu ook om. In de verte zagen we al onheilspellende wolken en nu lijkt het onweer dichterbij te komen. We horen gedonder en denken dat het nu echt losbarst. 

Dat blijkt echter niet het geval. Een enorme steenlawine komt naar beneden van een berg links van ons. Had ik toch liever onweer gehad, misschien. Het is wel een stuk bij ons vandaan, maar wat zegt dit over de bergen waar wij onderlangs lopen?

Nog een bestudering van de helling laat zien dat het sneeuwveld eronder vol ligt met stenen die waarschijnlijk regelmatig naar beneden komen vallen. Ons pad blijft er ver vandaan en daar liggen gelukkig geen gevallen stenen. Gelukkig maar, we vervolgen ons pad en beginnen al meer richting dal te lopen en groen gras te zien en niet zo veel later zien we de hut liggen met ernaast een grote vlag met reclame van het Zillertalbier. We hebben de Geraerhütte gehaald!

Van de Gamshütte naar de Friesenberghaus

 

Na ons eerste huttenontbijt, zelfgemaakte granola met extra veel noten, zaden, rozijnen, cranberry's en abrikozen gemengd met volle melkpoeder aangelengd met wat water en handgemalen (!, mijn zus liep twee weken met een koffiemolentje en -bonen in haar rugzak, Christiaan droeg de French press!), stonden we om acht uur weer buiten de hut om onze eerste serieuze tocht te ondernemen. We waren een beetje bang gemaakt voor deze dag. De afstand was niet gering met 14 kilometer en daarbij moest ook nog eens 1400 meter gestegen en 850 meter gedaald worden. 8 à 9 uur stond er voor deze tocht, en dat zonder pauzes!

Het was behoorlijk warm op de grassige hellingen, zeker als je omhoog moest, maar al veel eerder dan verwacht kwamen we aan bij de Pitzenalm. Daar hadden ze ons ook nog niet verwacht, geloof ik. Er is weinig te vinden over deze kleine alm, maar ik had begrepen dat je er wat kon eten en drinken. De al wat oudere vrouw leek verschrikt door onze komst en verontschuldigde zich dat haar man er niet was, maar we konden wel wat krijgen. Een boterham met kaas was het enige wat ze had, maar die was wel lekker!

Ik vraag me af of deze man die we in de buurt alpenroosjes zagen plukken wellicht haar echtgenoot was...

 

Het pad ging regelmatig over beekjes en stenige velden en op één punt na waar we een enigszins roekeloze actie uithaalden die helemaal niet nodig bleek te zijn, was het allemaal heel goed te doen.

Zelfs onze eerste sneeuwveldjes van de tocht, die nog wat onwennig en spannend voelden, gaven weinig problemen.

Terwijl het langzaam begon te regenen en onweer dichterbij kwam, zagen we gelukkig verderop naar beneden de hut al liggen.

Het achter deze hoogstgelegen hut van dit gebied (2500 meter) liggende Friesenbergsee was een plaatje, maar meer dan een korte blik erop werpen deden we niet, we snelden ons snel naar binnen voor het onweer verder los zou barsten.

 

 En zo zaten we al om vier uur in de hut, slechts acht uur onderweg geweest. Het was goed druk en de jonge wirt en wirtin die pas sinds het voorjaar deze hut pachten werkten hard voor hun gasten. Een contrast met gisteren waar in de Gamshütte maar een paar gasten waren en de wirtin met haar kinderen 's middags naar het dal vertrok om die dag niet meer terug te komen. De wirt leek die dag verder alles alleen te doen!

Het harde werken in de Friesenberghaus was echter niet zonder resultaat. Alles liep gesmeerd en het eten was werkelijk geweldig! Het bergsteigeressen was een vegetarische chili die er fantastisch uitzag, maar de keuze van Frans voor de Schlachtplatte met zuurkool en de hauswurst die ik zelf koos waren ongeëvenaard. Hoe is het mogelijk om voor nog geen €14 per persoon zo'n prachtig eten te krijgen op een berg op 2500 meter hoogte!

Een warme douche (de drie euro gerust waard) en rondje Obstler liet ons allemaal heerlijk slapen die nacht.