Doodsangst

We komen op een uitstulpende rots waar we een beetje meer ruimte hebben en het pad achter ons nog eens kunnen bekijken. Ik pak mijn routebeschrijving erbij om te zien hoe we verder moeten lopen. Door de mist en onze vele fotostops kunnen we maar moeilijk onze afstand inschatten, ook de kaart geeft weinig aanwijzingen.

Na 2 kilometer over ons smalle sanglepad zouden we een pad kruisen dat steil uit de diepte zou komen en dat we naar boven konden volgen. We denken het pad gevonden te hebben, al twijfelen we of het ook echt een pad is. Zo steil als het is, lijkt het niet echt een pad, meer een uitgesleten, opgedroogd beekje met dezelfde steentjes als op ons eigen pad. Wanneer we verder zouden lopen moesten we net onder de top proberen naar boven te komen, maar door de mist twijfel ik of we dat pad wel zullen vinden en voor we er erg in hebben zijn we al op weg om ons kruisende 'pad' naar boven te volgen. De beschrijving heeft het over een stukje klauterwerk dat even moeilijk is, maar eenmaal de goede plekken voor handen en voeten door de één gevonden, makkelijk te doen voor de tweede persoon. Christiaan mag dus voorop met zijn klimervaring, maar ook hij twijfelt nog even over de juiste methode om de nis waarin we zitten te beklimmen en ondertussen kijk ik angstig naar beneden. Als ik hier val, val ik alsnog al die meters naar beneden! Over een pad lopen met een afgrond naast me vind ik spannend, maar absoluut niet te eng, maar om zonder hulpmiddelen recht naar boven te klimmen bij diezelfde afgrond vind ik ronduit beangstigend. Wanneer de nis beklommen is en ik denk dat we het gehad hebben, blijken we echter nog nergens te zijn. We staan rechtop met onze voeten op het laatste stukje rots en met ons lichaam tegen het gras geduwd. Van een pad is geen sprake meer! Terug is geen optie en terwijl we met onze handen proberen grip te krijgen in het gras en een verdwaald struikje krabbelen we verder omhoog. Ik ben intussen doodsbang, niet alleen om zelf te vallen, maar hoe ga ik het thuis uitleggen als Christiaan naar beneden is gevallen door mijn geweldig uitgezochte vakantie? Gelukkig is het niet zo ver en belanden we bovenop het plateau. Althans dat vermoeden we. De grond onder onze voeten is weer vertrouwd horizontaal en het eerste wat ik doe is een paar meter van de afgrond weglopen om verder te gaan met hyperventileren. Maar nu? In de beschrijving staat: 'Je komt dan op het plateau terecht, waar je links naar de top van de reeds zichtbare Pinet kunt lopen, voor het uitzicht.' Maar wij zien absoluut niks! De mist is zo dicht dat we niet verder dan een meter of 3 kunnen kijken. Ik raak opnieuw in paniek, want het eerste stuk om ons pad te vervolgen gaat niet over een pad, maar moet met opvallende landschapskenmerken gevonden worden. Christiaan weet me echter te kalmeren en over te halen om even te pauzeren om bij te komen en wat te eten. Het stokbrood en de lekkere kaasjes komen te voorschijn, maar ik krijg nog even geen hap door mijn keel. Maar gelukkig trekt wel even de mist weg terwijl we zitten en met de kaart en kompas in de hand kan ik nu het plateau grotendeels overzien. We besluiten niet verder te lopen naar de top, het uitzicht zal nu wel niet echt groots meer zijn. Terwijl we inpakken is de mist weer dichtgetrokken, maar met het kompas in de hand lopen we hopelijk de goede richting in om uiteindelijk een pad te vinden dat ons op juiste plek brengt. We gaan koebellen horen en wanneer we de koeien zien en een gemarkeerd pad tegenkomen ontlaad alle adrenaline zich in een eufoor gevoel van overwinning! We zien de Chalet de l'Alpe, niet meer dan een paar verlaten schuren, en weten dat we verder met een gerust hart terug kunnen lopen. De spanning is eraf wanneer we het laatste stuk over lapiazvelden lopen richting de Pas de l'Échelle, het punt waar we de GR9 verlieten om aan onze sangletocht te beginnen, een paar uur eerder.

Nieuwe dag, nieuwe doodsangst

De derde sanglewandeling zou op meer dan een uur rijden zijn van onze camping. Het gaat hier allemaal niet zo snel in de bergen, en alhoewel we het niet erg vinden een stuk te rijden elke dag, gaat dit ons iets te ver. We besluiten er één over te slaan en deze dag te beginnen aan de laatste sanglewandeling. Volgens de beschrijving is dit de sangle met de meeste kans op hoogtevrees. Krijg je er last van dan wordt je aangeraden om niet verder te gaan. Erg bemoedigend klinkt dat niet, zeker niet na ons avontuur van de vorige dag, maar de wandeling tot de sangle moet al zo mooi zijn dat het toch de moeite waard lijkt om op pad te gaan.

Het is inderdaad een mooie tocht met op het einde een flinke klim in de brandende zon die zich vandaag de hele dag laat zien. Tijdens de lunch bespreken Christiaan en ik onze mogelijkheden. De sangle wil ik misschien nog wel proberen, maar een aantal van de andere route-aanwijzingen baren me zorgen. 'Over de graat klimmen om aan de andere zijde van de berg te komen' klinkt me niet prettig in de oren en we besluiten de sangles te laten voor wat ze zijn. Teruglopen over hetzelfde pad vinden we echter zonde en op de kaart lijkt ook een andere route te lopen die ons met een omweg terugbrengt bij de auto. Wel zien we dat het ergens heel steil wordt...

Na een mooie tocht onder andere over een prachtig lapiazveld in de bossen stuit ik op rotsen. Zie ik het nou goed en staat er een pijl dat ik tussen deze 2 rotsen naar beneden moet klimmen? De doorgang is net iets breder dan ik zelf en de diepte zal waarschijnlijk zo'n 20 meter zijn geweest. Op zich is het afdalen niet moeilijk, gewoon een kwestie van je steeds een stukje laten zakken. Ik begin er weer veel te snel aan en na een paar meter raak ik weer in paniek. Wat als ik beneden helemaal niet verder kan? Ik kan absoluut niet zien waar dit eindigt en er weer een gewoon pad is. Mijn paniek is dusdanig dat ik Christiaan, die me volgt maar nog niet zo ver is terug laat klimmen, en ik zelf ook weer naar boven krabbel. Dat het gisteren gelukt is, heeft me geen zelfvertrouwen gegeven, maar juist de angst voor dit soort situaties vergroot. Ik weiger verder te gaan want opnieuw wordt ik claustrofobisch deze vakantie en ben ik bang vast te komen zitten in een spleet tussen de rotsen. Christiaan probeert me nog tot reden te brengen en alhoewel ik er zeker van ben dat de stippellijn die op de kaart gelijk is aan deze afdaling, weiger ik toch verder te gaan.

Zucht... we zullen toch terug moeten over het pad waarover we heen zijn gegaan..

Petit en Grand Som

Onze sanglewandelingen waren op, maar onze zin om te wandelen absoluut niet. We hoopten bij de vvv wat leuke suggesties op te doen, maar dat viel nog niet zo mee. We werden aangekeken alsof we gek waren. Dat konden we toch ook zelf uitzoeken? Blijkbaar vinden ze alle tochten even mooi, moeilijk enz, maar goed, we kunnen uiteraard met de kaart ook een leuke tocht uitzoeken. Tijdens een rustdagje in de hangmat heb ik de mogelijkheden voor nog wat leuke wandelingen bekeken en dat leverde voor de volgende dag meteen een geweldige tocht op. Net iets na het gehucht La Ruchère begonnen we onze tocht via de Col de Léchaud naar de Petit Som (1772m). Wederom hadden we een rustig pad en kwamen we, net als de afgelopen dagen maar weinig mensen tegen. Wat een rust. Misschien komt het wel doordat we vaak vroeg vertrekken en er de flink de pas in zetten. De goed aangegeven paden zijn op knooppunten voorzien van bordjes met een tijdsindicatie tot een volgend punt. Zeker bij stijgende paden leken wij binnen 2/3 van de tijd boven te zijn.

Na te hebben genoten van de rust en het uitzicht op de Petit Som dalen we weer af naar de Col de Léchaud en verder naar de Col de Bovinant waar we weer een schuur/bivakhut tegenkomen. Christiaan kan niet geloven dat het een bivakhut is wanneer hij het bouwseltje met stro op de grond ziet, maar wanneer ik hem wijs op de lege wijnflessen, kaarsen en we alle namen in het balken zien gekrast, begint hij me te geloven. Wij hebben echter helemaal geen bivak nodig en beginnen aan een steile klim naar de Grand Som (2026m).

Het uitzicht van de Grand Som is geweldig. Alle markante bergen uit de omgeving zijn te bewonderen en met de kaart in de hand kunnen we zien waar we gelopen hebben de afgelopen dagen. Geen mist die ons dit keer kan dwarsbomen om volop te genieten van de het uitzicht.

Maar de echte beloning is misschien nog wel het zicht op de toppen die veel verder weg zijn. We zien de Gran Paradiso en als hoofdprijs de Mont Blanc die als altijd alle aandacht op lijkt te eisen, staand in de schijnwerper. Hoe is het toch mogelijk dat je zonder aanwijzingen direct deze markante berg herkent.

Nadat we weer waren afgedaald naar de Col de Léchaud wilden we de Col de la Ruchère teruglopen naar de auto. We hadden op de heenweg vlakbij de auto een bordje zien staan met de verwijzing naar een Gite waar lokale bieren geschonken werden waar we best wel zin in hadden, dus we zetten er stevig de pas is.

Bij de Col de la Ruchère let ik echter door de drukte met mensen (ja, hier was het opeens wel druk) niet goed op en lopen we de verkeerde kant op. Ploegend door de hete middagzon komen we bij een kruispunt met bordjes. Huh? dit klopt helemaal niet met de kaart. Ik snap absoluut niet waar we zitten en pak beide kaarten (altijd handig als je in de overgang van 2 kaarten wandelt) en het kompas erbij. En dan zie ik na ruim een half uur lopen dat we zuidwaarts lopen in plaats van noordwaarts. Ik heb absoluut niet op zitten letten en de verkeerde markering gevolgd! Er zit niks anders op dan terug te lopen en nu wel de goede route te lopen. Gelukkig gaat dit nu wel goed en kunnen we onze dag met in totaal 1250 stijgen en dalen afsluiten op het terras van de Gite met een heerlijk biertje.

Taart op de Col du Granier

We rijden naar de Col du Granier op 1134 meter. Een lange tocht en we komen aan op zo'n grote parkeerplaats met souvenierwinkel en terras waar over een paar uur de drommen mensen zich zullen komen vergapen aan het uitzicht om vervolgens met onsportieve tred een rondje rond de parkeerplaats te lopen. Dat is ons iets te min, maar toch hebben we vandaag niet zoveel ambitie. Zou het te maken hebben met de huisgemaakte tarte myrtille waarmee het terras adverteert?


We wandelen naar de Mont Joigny, toch nog een behoorlijke steile klim door het bos waar het al behoorlijk benauwd is. Het uitzicht is leuk, maar niet zo mooi als gisteren, en we dalen snel af naar het terras. Onderweg komen we de eerste wandelaars tegen op gympen. Ok, wij zijn misschien wat te goed uitgerust voor dit tochtje, maar helemaal geen water en op gympen lijkt me toch ook niet zo fijn. Te zien aan de gezichtsuitdrukkingen is het dat ook niet.


Het terras is gelukkig open en we bestellen allebei een groot stuk taart. Toch wel een beetje verdiend!

Abondance

In de tweede week hebben we met vrienden afgesproken. We hebben met z'n zessen een luxe chalet in het plaatsje Abondance, zo'n 20 km onder het meer van Geneve, gehuurd. Het blijkt de ideale uitvalsbasis van nog meer wandelingen en bijna elke dag wordt er wel een middagje gewandeld in de omgeving.

Fantasticable

Behalve wandelen bood het berggebied ook andere spannende bezigheden zoals de Fantasticable. De foto's laten wel zien wat de bedoeling is, denk ik. Gehesen in soort zak en voorzien van helm word je aan een kabel van de ene berg naar de andere berg 'gevlogen' met een snelheid van 80 à 100 km per uur.

Vooral de start is spannend, maar wanneer je eenmaal gaat valt het wel mee, het is leuk om wat om je heen te kijken, maar de spanning komt weer even terug aan het einde van de rit. Met die 100 km per uur zie ik het eindstation op me afkomen. Ik vlieg er dwars doorheen en zie een grote enigszins zachte driehoek waar ik recht op af ga. Die ga ik toch niet echt raken!? Voor de zekerheid doe ik mijn hoofd omlaag, tja, hoe zou je zo'n klap het beste opvangen?

Maar zover komt het niet. Nog voor ik vol de driehoek ram wordt ik met een enorme ruk tot stilstand gebracht die me de nodige schaafwonden oplevert van de schurende zak. Ik wordt van de kabel losgemaakt, en... mag nog een keer! Nog een keer zoef ik over het dal en kom uit bij mijn laatste stopplek.

Onze zomervakantiebestemming is gekozen!

Het duurt nog even, maar ik ben al druk in de weer om onze vakantiebestemming te verkennen via internet. Naar aanleiding van een artikel in de Oppad gaan we deze zomer een week met z'n tweeën naar de Chartreuse om daar over sangles te gaan lopen. Dit zijn overhangende bergwanden met een richel daarin die ongeveer 0,5 tot 10 meter breed is. Deze horizontale richel tussen al het verticale berggevaarte wordt de sangle genoemd. Het lopen moet niet gevaarlijk zijn, maar wel zeer ongeschikt voor mensen met hoogtevrees. Ben erg benieuwd of we stoer genoeg zijn voor de tochten. Jullie horen het wel over anderhalve maand!

Na een week kamperen en bergwandelen kunnen we in ieder geval weer rustig bijkomen in een luxe chalet die we samen met vrienden zullen huren.

Cuandixia

Na een ontbijtje bij de muur werden we naar de auto gebracht en reden we naar Cuandixia, een dorpje met architectuur uit de Mingdynastie. Het dorpje leeft nu voornamelijk van het toerisme en in ieder huis kan je daarom aanschuiven om te eten of blijven overnachten. Wederom kwamen we wat later aan en was het alweer behoorlijk rustig in dit dorp. (behalve dan in het guesthouse dat wij uitkozen en waar een stel Chinese tieners nogal nadrukkelijk aanwezig was. We zijn op een later tijdstip alsnog van verblijf gewisseld.)

Het dorp ligt tegen een berg en kan vanaf verschillende uitzichtpunten bekeken worden.

Boven het dorp ligt de tempel met deze bel. Anke en Frans genieten hier van het uitzicht op het dorp.

Het guesthouse waar we uiteindelijk terecht kwamen was niet zo oud, denken we, maar wel in originele stijl met een binnenplaats en daaromheen vier gebouwen voor slaapvertrekken, keuken en badkamer of iets wat daar op lijkt.

Zonsondergang bij de muur

Aan het einde van de tocht kwamen we bij een guesthouse waar we net op tijd aankwamen om te kunnen overnachten. Met een biertje en later een geweldige maaltijd genoten op het terrasje van de zonsondergang en de muur.

Nog enige zeer romantische momenten leverde dit op...

De Chinese muur

Een echte bergvakantie was het eigenlijk niet. En ook was Christiaan niet van de partij. Desalniettemin vond ik het de moeite waard om wat van de foto's van mijn reis naar China op deze blog te zetten. Ik ging samen met mijn ouders op bezoek bij Anke en Frans die momenteel in Beijing wonen. Deze zomer brachten we ze na onze vakantie naar het vliegveld zodat zij zich voor bepaalde tijd in China konden vestigen. Nou is Beijing een bijzondere stad waar je ook bijzonder lekker kan eten, maar daarvoor heb ik al een andere blog. Hier dus alleen foto's van ons uitstapje naar de muur en een oud dorp buiten Beijing.

Het duurde even voor 's ochtends de auto was gehuurd en Frans met zijn nieuwe Chinese rijbewijs ons uit de stad vervoerde richting muur. Onderweg moest ook gegeten worden natuurlijk en met al die mafkezen in het verkeer duurde het tot 4 uur voor we eindelijk bij ons startpunt waren. Een tocht van 3 à 4 uur lopen moest nog gaan beginnen en de temperatuur leek nog niet echt te dalen (zo'n 30 graden). Voordeel was wel dat iedereen zijn tochtje (Chinezen lijken geen grote wandelaars en zijn meer van de kabelbaantjes) erop had zitten en we praktisch alleen over de muur liepen.

Helemaal alleen ben je er echter niet snel, want om de zoveel wachttorens is er één die wordt bevolkt door een schreeuwende Chinees die ijskoude flessen water, frisdrank en bier wil verkopen. Toch wel lekker als het zo warm is. En wie denkt dat over een muur lopen makkelijk is, moet nog maar eens goed naar de foto's kijken. Dit stuk muur (11 km hebben we gelopen) tussen Jinshanling en Simatai daalt en stijgt behoorlijk en is vaak behoorlijk vervallen.

Op de wat rechtere stukken kreeg ik wel de associatie met de yellowbrickroad uit de Wizard of Oz. Ook één lange geplaveide weg die je moet volgen naar je doe. Maar als het dan weer wat brokkeliger werd had je meer het idee echt in de bergen te lopen.

Lidmaatschap bergsportvereniging

Terwijl ik zelf tijdens mijn vrije dagen met kerst al weer op zoek ben naar een zomerbestemming bedenk ik nog een belangrijke tip voor wandelvakanties. Toen wij onze tocht door de Dolomieten maakten hebben we ons niet aangesloten bij de bergsportvereniging (NKBV), omdat we vooral in particuliere hutten zouden slapen. Bij nader inzien bleek dat het lidmaatschap ons wel degelijk heel wat geld kon besparen. Niet alleen krijg je korting op de overnachtingen, volgens mij zelfs bij particulieren, maar ook op de maaltijden. Aangezien je zeker in de Dolomieten makkelijk voor de lunch terecht kunt in diverse hutten voor een heerlijke maaltijd, is het aantrekkelijk om al die maaltijden korting te krijgen.

Waarheen volgend jaar???

Helaas zit er deze kerst geen vakantie in voor ons. Het sneeuwwandelen in Polen wat op mijn verlanglijstje stond moet nog even een jaartje uitgesteld worden. Nog even geduld dus tot de zomer. Boekjes van Corsica en de Pyreneeën liggen al klaar. Heeft iemand nog goede ideeën of suggesties?

Reisschema alta via 1 beschikbaar

Voor wie interesse heeft in het maken van onze reis naar de Dolomieten heb ik een uitgebreid reisschema (voor wie me kent, weet hoe uitgebreid zo'n schema kan zijn!) met afstanden, overnachtingsmogelijkheden, hoogteverschillen en, niet onbelangrijk, wat voor lekkers de berghutten te bieden hebben aan hongerige wandelaars. Ik stuur het je graag op als je je e-mailadres geeft.

Oud nieuws

Om toch af en toe een update te geven van onze bergavonturen, ook al zitten we al weer geruime tijd in het vlakke Nederland, heb ik een link toegevoegd van onze vakantie in Bulgarije in 2007-2008. We hebben daar onze eerste sneeuwwandeltochten gehouden. Anke, die er toen ook bij was, heeft alles vastgelegd op haar website http://people.orie.cornell.edu/~anke/Bulgarije/bulgarije1.htm . We hopen snel weer de sneeuw in te kunnen gaan op sneeuwschoenen en hebben een groepsreis van SNP op het oog met oud en nieuw naar het Reuzengebergte in Polen.